Zifiri karanlık günlerimin müjdeci sabahısın
Geldin kış ömrüme bitmeyen baharsın
Her saniye hareketi,şah damarımda atansın
Şu zalim dünyada,tam düşüyorum dedim,baktım; elimi tutansın
Güneşim dedim sana; ısıtansın,aydınlatansın
Ne olur bir adım bile atma uzağa,bırak sırtım hep sana dayansın
Yokluğunda enkazsın,
Varlığında beni ben yapansın.

Dünya durdu desinler,olsun varsın
Rabbim bu güneşi batırmasın,benden almasın.
Geleceğimi aydınlatsın,ona muhtaç kanımı daima ısıtsın

Sen,gördüğüm tek,son kadınsın
Bu adama dünsün,bugünsün,yarınsın
Ne olur gitme ömrüm seninle uzasın.

Gözümün baktığı heryerde; sağımda, solumdasın
Tek nefes kokunla, tek sözünle kara ufkumu ak yapansın
Yanımda olmasan da,yatağımda su saflığı yüreğinle usulca yatansın
Sen,sen benim karımsın
Hamza Mert’imin anasısın.
Canda can,kanda kansın
Cansın,
Canı can yapansın
İlkimsin,sonum olacaksın

TEK DİLEK
İnsanlar sahte,içlerinde şeytan vesvesesi
Yalan olmuşken fani dünyanın her köşesi,
Tesbih taneleri gibi dökülürken her birinin maskesi
Baktım seher yüzüne; Nur perdesi

Tek dileğim;
Ol ömrümün son nefesi

Yazar kalemim; kısım kısım,zaman zaman…
Dersin ki bu şiirler kime? ?
Olmayana,İdealimdekine…
Hayalimde çizdiğime…
Evet bir karakter yaratabilmek olağan dışı ama olması olası
Ne acıtır canını, ne açar gönül yarası
inlemezsin geceleri çekmezsin güz sancısı
Düşünebilmek onu,çizebilmek gönlündeki tuvale
İşte o en acısız olanı aşkın, en harikası…

Selim Akgün

Ey sevgili!
Bugün değil bize özel,her günüm seninle özel
Bin yıl geçirse bu yürek seninle aldanır,zenneder ki geçti ’sadece bir gün’
Kokun yeter yaralarıma deva olmaya atma bir adım öteye bir adım olur bana sürgün…
Ey bakışı derinim,sevgi nehirim…
Bırak ufuklarında kaybolayım gözlerinin,esiri olayım ellerinin…
Ben olmaya hazırım sonsuza kadar sadıklık pelerinin…

Belirsizliklerime belirginlikleri getiren,
Gönül tarlama umut tohumları eken…
Hasat zamanın hiç bitmeyecek!
Seni seviyorum
SELİM AKGÜN

Haram bana değil mi masum sevgiler?
Bu yürek sevmemeli artık…
Ellerimi ısıtmaya bir ele gerek yok değil mi?
Ben bir elimle diğer elimi ısıtabilirim aslında…
Yüreğim nasır tutmuş olmalı değil mi dostum,dünya gözüyle öyle gözüküyor uzaktan bakınca.
Haklısın,törpüleyeme bile hakkım yok benim…

Biliyorum…Biliyorum söyleme bitişlerin arasında başlangıçları aramaya mahkumum…

Bir rüzgar gibi yapraklarımı sürüklemeye niyetlendin
Didinme ey asi,döküldüler geçmişe…
Bir bıçak gibi gözlerimi kesmeye niyetlendin
Bilenme boşyere baktığı yerdeler…

Mey kokunla başım döndürmekse amacın
Yüreğimin alkolmetresi, aşktan bozulmuş
İstediyse evvelimle bağımı kesmek kılıcın
Desin elin buna benim gücüm yetmez

Kalabalıkta Yalnızlık benimkisi…
Yaşamanın diyezinde,ölümün bemolündeyim…
Çalıyor kemancı..’kaç kere yemin ettim’
Meylerde aradım huzurlu hayatın ritmini,
Ritmi düzensiz ruha,zaman geldi güneş bildim mum ışığını.
Yağmurlar ıslatamadı eskisi gibi,
Düşündüm..Ne kadar da azdılar gözyaşlarımdan…
Rüzgar vurdu yüzüme yüzüme yokluğunu
Ne acı,ne acı…
Yokluğun bile hatırlattı bana varlığını…
Yürek yarım kalalı,yüz tebessümü,tebessüm seni unuttu…
Yürek yalın olalı,sevgiyi unuttu.
Sevgi seni unuttu…

Yiten takvimler gibiyim,
Kış ertesi bahar,bahar ertesi kış…
Hasat sonrası elde; tek tebessümlü bakış…
Hüzünse,damarlarıma işlemiş nakış nakış.

Selim AKGÜN

Geçmiş her seferinde vurmak zorunda mı yüzüme
Yeni sayfalara yönelmişken…
Çınlatmalı mı kulağımı üzerini örttüğüm suskunluklar…
Kör olasıca geçmiş kör olsana görme beni

G/özümden Düştün

G/özümden düştün…
S/en g/özümü kamaştıran,tek gerçek düştün.
Bu şiddetli b/akış niyedir ters yöne?
S/özünü,s/özüm bildim,
G/özünü,g/özüm gibi sevdim
V/eriyorken sana uzattığım kırık düşlerimi,
Yalnızlığın t/ok seslerinin yüreğime nakşedeceğini ummamıştım

Gül bildiğim k/okun tam onikiden vurdu yüreği,
Alıştı aciz bünyem;
N’olursun s/on bir kez k/okla da g/it! ! !

EY gül! ! !

Selim Akgün

İlk kar düştü bu şehre,
Hadi gel sen de, düş düşüme…
Kara gönülü bürü beyazlığınla
Gel hadi.! ! !
Yağ lapa lapa gönlüme üşüt beni…
Ama ben yine seninle ısınayım

Bulutların üstünde danstır zaten seninle yaşam,
Kapatmışım gözlerimi mutluluk ezgileriyle ritim tutuyorum…
Teninin kokusu mu? ? Onu hiç sorma,
Ahenkten düşmek var yeryüzüne ama ince belini iyi sarmaladım… Ruhun gıdası bu ezgi işte
İşte aldı lezzeti ilk defa bu yürek…
Açma gözlerini! !
Sarıl,sımsıkı sarıl,bitmesin bu ritim.
Bak dokun kalbime hadi…
Eşlik ediyor derinden gelen ezgiye
Durmasın bu ritim,durdurma
EŞLİK ETMEYE ALIŞTI BU GÖNÜL ONA,
DURURSA O DA DURUR,BOZMAZ AHENGİ…
Selim AKGÜN

karanlık ve karamsar yollarda,güven verendir ‘gölgem’ olan benliğin
Her adımımda nakışlanır aşk ile bedenime,olur tüm benliğim…
İzlemek saçlarını uzaktan da olsa usulca
Her zaman değişilmez bir vakittir kendi kanımca…

Ey sevgili sar etrafımı hadi kokunla, mutluluk ezgileri çalarken
Döndür başımı,savur saçlarını…
Önce bir gül ol yazayım üzerine aşkımı satır satır
Sonra açalım kanatlarımızı,tutalım ellerimizi
Uçalım terkedilmelerin olmadığı mutluluklar diyarına

Biraz loş,biraz hoş…
Bir tutam huzur yarım tutam acı,
Lezzeti başka, tadı damakta…
Aşk sofrasındasın,
Oturmadan düşün,oturduysan kalkma…

Selim Akgün

Yürekteki boşluğu ‘Boş’larla doldurmaktansa;
boşluktaki hoşluğu tercih ederim…